16

Tegen extreme bonussen valt niet op te communiceren

Fred Hermsen

Iedereen heeft het over recente salarisstijgingen van topmensen in het bedrijfsleven, maar niemand over de communicatieafdelingen die de geloofwaardigheid van hun thema’s zien afbrokkelen door dit gedrag aan de top. Afzien van extreme bonussen is niet slecht voor je reputatie. Maar zijn er wel leiders van dat kaliber in Nederland?

Ik ben niet de enige die zich de afgelopen weken heeft verbaasd over de abstract aandoende stijgingen van salarissen in de top van de financiële wereld en daarbuiten. Drie keer meer stijging dan de rest van de medewerkers. Mijn eigen morele standpunt laat zich hier niet makkelijk terzijde schuiven.

Hoe kijk je ’s morgens in de spiegel als je zoveel verdient?
Voor de goede orde: ik ben voor passende beloningen in de top. Maar de beloning van meer dan 24 miljoen bij Shell, een bijschrijving van een miljard dollar op de rekening van de topman van Blackwell. Ik vind het gênant en dit soort bedragen sluiten op geen enkele manier aan bij de toonzetting van welke maatschappelijke discussie dan ook. Ik kan me oprecht niet indenken hoe je ’s morgens in de spiegel kijkt als je zo’n bedrag incasseert.

Meesterschap in het rationaliseren van absurditeiten
Sla je dan even bonkend op je borst of blijf je er stoïcijns onder omdat je het logisch vindt? Hoe sta je in het leven, hoe kijk je naar je omgeving, hoe ervaar je het onvermijdelijke beeld van graaier dat mensen van je krijgen? Moet je – zoals ik laatst van een psychiater hoorde - hoog functionerend autistisch zijn om zoiets een logische plek te geven in je belevingswereld? Of beschik je simpelweg over meesterschap in het rationaliseren van absurditeiten? Het boek en de artikelen van Joris Luyendijk hebben me al wat meer inzicht gegeven in de psyche van dit type topmensen, maar het blijft me intrigeren.

Ik leef mee met de communicatieafdelingen die dit moeten uitleggen
En wat te denken van de uitdaging die communicatieafdelingen nu te wachten staat? Want hoe kun je met droge ogen communicatiethema’s als kernwaarden, meer dialoog en internal branding op de agenda brengen, hoe kun je het pijnlijke ontslag van weer een groep medewerkers in een reorganisatieronde begeleiden? Met als framing: ‘Zo werkt het systeem nu eenmaal.' Of: ‘Anders stroomt alle talent weg naar landen waar wel goed betaald wordt.' Of: ‘We hebben onszelf nu een aantal jaren geen verhoging gegeven, het wordt weer eens tijd voor een inhaalslag.' Of: ‘Het is niet onze beslissing, maar die van de commissarissen.' Of: ‘Het is een oude afspraak die nu wordt ingelost.'

Afzien van bonussen schaadt de reputatie niet, stelt Cees van Riel
Ik vraag me wel eens af of er iemand in een toppositie is die zegt: ‘Ik vind een onsje minder ook wel oké. Ik kan me best redden met vijf ton in plaats van 1,5 miljoen per jaar.' Is er dan echt niemand die zegt: 'Als we mijn beloning nu eens een beetje matigen, of we laten die bonus gewoon zitten, dan lukt het misschien om tien mensen in dit bedrijf aan het werk te houden die anders ontslagen zouden moeten worden'? Je leest niets over dit soort, in mijn ogen voorbeeldig, leiderschap. Want het staat niet in de jaarverslagen. Maar zouden dit soort leiders toch bestaan in Nederland? Hun reputatie zou het in ieder geval niet schaden, heeft Cees van Riel al gesteld. Dus wat weerhoudt ze om het niet alleen te doen, maar om er ook over te communiceren? Zodat er een basis ontstaat voor een temperende tegenbeweging? 

opinie
Contactformulier

Meer weten of verder praten met Fred?

Maters & Hermsen
Herengracht 48
2312 LE  Leiden
Telefoon 071-513 34 30
E-mail info@matershermsen.nl